Yazı İçeriği
Bazı çocuklar vardır ki; kelime haznesi son derece geniştir, cümleleri dil bilgisi açısından kusursuzdur, hatta yaşıtlarından çok daha entelektüel kelimeler kullanabilirler. Ancak bu çocuklar akranlarının yanına gittiğinde bir türlü oyun kuramaz, sohbeti sürdüremez, nerede ne konuşacağını bilemez ve sosyal ortamlarda hep dışarıda kalırlar. Aileler bu durumu "Çocuğumun dili çok iyi ama arkadaş edinemiyor" diyerek tanımlar. Psikiyatri ve ergoterapi literatüründe bu durum Sosyal (Pragmatik) İletişim Bozukluğu olarak adlandırılır. Bu çocuklar dilin mekaniğini (yapısını) çözmüşlerdir ancak işlevini (sosyal kullanımını) sipesifik olarak öğrenememişlerdir.
Pragmatik dil, dilin sosyal ortamlarda, amaca ve karşımızdaki kişiye uygun şekilde kullanılması becerisidir. Sosyal iletişim bozukluğu olan bir çocuk; sıra tabanlı sohbet etmeyi beceremez (karşısındakinin sözünü keser veya sadece kendi ilgilendiği sipesifik konudan bahseder), göz teması kurmakta veya sürdürmekte zorlanır, ses tonunun ayarını (nerede fısıldayacağını, nerede yüksek sesle konuşacağını) yapamaz. En önemlisi de mecazları, esprileri ve deyimleri anlayamaz; her şeyi düz ve kelime anlamıyla (literal) algılar. Örneğin "Göz kulak ol" dendiğinde bunu fiziksel bir eylem sanarak yoğun kaygı yaşayabilir. Bu durum çocukta ciddi bir akran zorbalığına uğrama ve yalnızlaşma riski doğurur. Merkezimizde uygulanan sosyal beceri grup terapileri ve pragmatik dil çalışmalarıyla, bu çocuklara sosyal hayatın görünmez kuralları sipesifik oyun formatlarıyla öğretilir.
