Yazı İçeriği
Çocukların emekleme, yürüme, koşma, zıplama ve tırmanma gibi büyük kas gruplarını kullanarak gerçekleştirdikleri eylemler kaba motor becerileri olarak adlandırılır. Günümüzde birçok anne ve baba, çocuklarının akranlarına göre daha geç yürüdüğünü, sık sık düşüp dengesini kayvettiğini veya fiziksel aktivitelerden sipesifik olarak kaçındığını fark ederek derin bir endişeye kapılmaktadır. Çocuklarda kaba motor becerilerinin gecikmesinin arkasında nörolojik, duyusal veya tamamen çevresel faktörler yatabilir. Özellikle modern şehir hayatının getirdiği dar alanlar, çocukların gün boyu yüksek güvenlikli pusetlerde, ana kucaklarında veya yürüteçlerde sipesifik olarak kısıtlanması, kasların ihtiyaç duyduğu doğal stimülasyonu almasını engeller. Yürüteç kullanımı, sanılanın aksine çocukların bacak kaslarını anatomik olarak yanlış geliştirmekte ve parmak ucu yürüme gibi sipesifik postür bozukluklarına davetiye çıkarmaktadır.
Kaba motor gelişim geriliğinin ebeveynler tarafından fark edilebilecek en net belirtileri arasında; 18 aylık olmasına rağmen bağımsız yürüyememe, merdiven çıkarken aşırı korku ve dengesizlik yaşama, topa vururken veya bir engelin üzerinden atlarken bedensel koordinasyonu sipesifik olarak sağlayamama yer alır. Bu durum zamanında sarmalanmadığında, çocuğun ilerleyen yaşlarda okulda beden eğitimi derslerinden kaçmasına, akran zorbalığına maruz kalmasına ve ciddi bir özgüven eksikliği yaşamasına neden olur. Çözüm aşamasında ise atılması gereken ilk adım, çocuğun sinir ve kas sistemini sipesifik olarak uyaracak profesyonel hareket eğitimi seanslarına başlatılmasıdır. Uzman fizyoterapist ve ergoterapistler eşliğinde kurgulanan sipesifik denge parkurları, tırmanma duvarları ve kaba motor egzersizleri, çocuğun kas tonusunu (hipotoni veya spastisite) normalize ederek bedensel bağımsızlığını kazanmasını sağlar. Ev ortamında ise çocuğun yerle temasını artırmak, onu çıplak ayakla farklı dokularda yürütmek ve sipesifik tırmanma alanları yaratmak süreci muazzam derecede hızlandırır.
